 |
| :: wagony.net > wagony osobowe PKP > 134Aa/134Ab |
|
WAGON KUSZETKA TYPU 134Aa / 134Ab
informacje podstawowe: Standard według UIC: Z2Bc opis szczegółowy: Wagony typu 134A to nowoczesne wagony z miejscami do leżenia (kuszetki) zaprojektowane w celu zastąpienia wysłużonych i technicznie przestarzałych kuszetek 110A (konstrukcja z 1970 roku), zwłaszcza na trasach międzynarodowych. Dwa pierwsze wagony tego typu (oznaczone jako 134Aa) powstały w 1988 roku w Zakładach Hipolita Cegielskiego w Poznaniu. Następnie w latach 1991-1994 poznańską fabrykę opuściło jeszcze 12 egzemplarzy, w nieco udoskonalonej wersji 134Ab, wyposażonej w znacznie nowocześniejsze wózki jezdne oraz drzwi odskokowo-przesuwne. Wagony typu 134A zapoczątkowały udaną rodzinę wagonów standardu Z2 produkowanych w Poznaniu - w kolejnych latach powstały wagony 136A i 139A. W chwili obecnej oba istniejące egzemplarze typu 134Aa znajdują się na terenie wagonowni Warszawa Grochów, odstawione w krzaki w stanie niezdatności do ruchu. Wagony typu 134Ab miały nieco więcej szczęścia i pozostają do dziś w eksploatacji, wyłącznie w nocnych pociągach międzynarodowych. Ciekawą sprawą jest kwestia malowania wagonów 134A. Egzemplarze typu 134Aa otrzymały schemat zielono-kremowy, zbliżony do malowania wagonów 2 klasy z miejscami do siedzenia i zachowały go do dziś. Wagony 134Ab otrzymały malowanie niebieskie z kremowym paskiem pod oknami. Schemat ten, podobny do malowania wagonów sypialnych, był dla kuszetek nowością, dotychczas nie stosowaną. Przyjął się jednak na PKP i zaczął być wykorzystywany także na kuszetkach typu 110A. Po wprowadzeniu nowych schematów malowania wagonów spółki PKP Intercity w 2003 roku, wagony typu 134Ab otrzymały malowanie "nocne" utrzymane w kolorach biało-granatowych z pomarańczowym paskiem pod oknami oraz dużym logo przewoźnika. Wagony typu 134A posiadają 10 przedziałów pasażerskich oraz przedział dla służbowy dla konduktora. Przedziały pasażerskie mogą być eksploatowane zarówno w najpopularniejszym dla kuszetek układzie sześciu miejsc leżących, jak i w układzie o wyższym standardzie (czteromiejscowym). W każdym przedziale pasażerskim umieszczono 6 leżanek. Dolne leżanki są zamontowane na stałe i w ciągu dnia służą podróżnym jako kanapa z miejscami do siedzenia. Środkowe leżanki są składane, w dzień stanowią oparcie miejsc siedzących. Górne leżanki posiadają specjalny mechanizm dźwigniowy, który umożliwia regulowanie ich wysokości - pozycja wyższa używana jest w konfiguracji 6-miejscowej, natomiast pozycja niższa w 4-miejscowej (przy złożonej środkowej leżance). Dostęp do środkowych i górnych leżanek jest możliwy dzięki składanej drabince. Leżanki te wyposażone są także w zapinane pasy bezpieczeństwa chroniące pasażerów przed spadnięciem. Miejsce na bagaż przewidziano na dwóch wąskich półkach znajdujących się nad górnymi leżankami oraz na dużej półce zawieszonej nad oknem. W każdym przedziale pasażerskim znajdują się także niewielkie składane stoliki, śmietniczka, lampki do czytania oraz standardowe gniazdko elektryczne 230V. Przedział służbowy znajduje się na końcu wagonu od strony hamulca ręcznego. Znajduje się w nim pojedyncze miejsce leżące, kilka szafek, zlewozmywak, lodówka oraz kuchenka gazowa. Umieszczono tu także gniazdko do podłączenia mikrofonu w celu przekazywania pasażerom komunikatów. Wagony 134Aa wyposażono w dwuosiowe wózki jezdne typu 4ANc produkcji polskiej z hamulcami klockowymi. W późniejszej wersji (typ 134Ab) przestarzałe wózki krajowe zastąpiono znacznie nowocześniejszymi wózkami Minden-Deutz MD523 importowanymi z RFN, wyposażonymi w hamulce tarczowe (2 tarcze hamulcowe na osi) oraz elektroniczny układ przeciwpoślizgowy. Identyczne wózki zastosowano w wielu późniejszych konstrukcjach produkowanych w Polsce (m.in. w wagonach 136A, 139A, 144A oraz 145A). Drzwi wejściowe w wagonach 134Aa zaprojektowano jako klasyczne skrzydłowe łamane. W wersji 134Ab zrezygnowano z tego rozwiązania, instalując znacznie wygodniejsze dla podróżnych drzwi odskokowo-przesuwne, otwierane automatycznie za pomocą przycisku umieszczonego obok. Drzwi wyposażono w blokadę otwarcia podczas jazdy oraz możliwość centralnego zamykania wszystkich drzwi w pociągu przez drużynę konduktorską. W obu wersjach zastosowano ognioodporne drzwi czołowe rozsuwane (dwuskrzydłowe). W celu utrzymania odpowiedniej temperatury w wagonie zainstalowano system ogrzewania nawiewnego z nagrzewnicą elektryczną (o mocy 2 x 22 kW) oraz parową (2 x 17,5 kW). Układ ogrzewania jest sterowany automatycznie, regulacja temperatury jest możliwa w zakresie od 22ºC do 26ºC. W lato układ ogrzewczy może pracować jako wentylacja, bez załączania nagrzewnicy. Szafę z aparaturą sterującą oraz kuchenkę gazową wyposażono w dodatkową wentylację wyciągową z wywietrznikami zlokalizowanymi na dachu wagonu. |
|
głosuj na nas: jesteś naszym |
| © S. Czajka & J. Mrozowski 2005-2007 - Wszystkie prawa zastrzeżone | |